Bina Duruyor, Rektör Susuyor !!!
Bazen en ağır suçlama, olgular konuştuğunda söylenen sözdür.
O yüzden önce olguları sıralayalım.
Arpalık Çukuru’nda büyük bir hastane binası var. Kırıkkale Üniversitesi’ne ait. Kapasite var, altyapı var, teknik donanım var. Şehrin ihtiyacı ortada: Randevu bulamayan anneler, kalabalık koridorlarda bekleyen çocuklar, yük altında ezilen sağlık çalışanları…
Ve bina? Kapasitesinin büyük bölümü kullanılmıyor. Koca yapı, sınırlı bir fizik tedavi hizmetiyle idare ediyor.
Şimdi sormak gerekiyor: Bu nasıl bir yönetim anlayışıdır?
Aynı Soruyu Soruyoruz
Bu köşeden ilk çağrıyı yaptığımızda niyetimiz netti: Eleştirmek değil, çözüm göstermek. “Hazır bina var, Sağlık Bakanlığı ile iş birliği yapılsın, Kadın Doğum ve Çocuk Hastanesi’ne dönüştürülsün” dedik. Somut, uygulanabilir, maliyetsiz bir öneri.
Karşılığı ne oldu?
Sessizlik.
Ne bir açıklama, ne bir görüşme haberi, ne de “bu konuyu ele alıyoruz” diyen tek bir resmi söz.
Sayın Ersan Arslan, siz bu sessizliğin sahibisiniz.
1988’den Bu Yana
Bu şehre 1988’de geldiniz. Öğretim görevlisi olarak başladınız. Kırıkkale size bir kariyer verdi, basamaklar verdi, en son olarak da rektörlük koltuğu verdi.
Kimse bunu tartışmıyor.
Ama şimdi şunu sormak, bu şehrin hakkıdır: Onlarca yılın sonunda Kırıkkale’ye ne kaldı?
Geriye dönüp bakıldığında, “işte bu yapıldı, şehir bundan faydalandı” denilecek kalıcı bir iz var mı?
Eğer varsa, biz göremedik.
Eğer yoksa, bu bir eksikliktir. Ve bu eksikliği kapatmanın fırsatı hâlâ elinizde.
Teknik Sorun Değil, Tercih Meselesi
Burada karmaşık bir denklem yok. Çözülmesi için yıllarca sürecek bürokratik engeller yok. Tek bir adım var: Sağlık Bakanlığı ile masaya oturmak. O binanın potansiyelini gündeme taşımak. Kırıkkale için köprü olmak.
Bu, bir rektörün kapasitesinin çok ötesinde bir şey değil. Aksine, tam da o makamın gerektirdiği liderlik budur.
Ama o adım atılmıyor.
O zaman sorulması gereken soru şudur: Bu bir yetersizlik mi, yoksa bilinçli bir ilgisizlik mi?
Her iki yanıt da ağırdır. Her iki yanıt da bu şehre açıklanmayı hak ediyor.
Şehir Hesap Soruyor
Kırıkkale’de her gün onlarca anne adayı randevu ekranlarına bakıyor. Her gün çocuklar yetişkin hastalarla aynı koridorda bekliyor. Her gün sağlık çalışanları kapasitesinin üzerinde çalışıyor.
Ve her gün Arpalık Çukuru’ndaki o bina, olduğu yerde duruyor.
Kamu kaynakları atıl kalıyor. Şehrin ihtiyacı karşılanmıyor. Ve bunun üzerinden rektörlük koltuğu rahatça oturuluyor.
Bu tablo, bir gazetecinin not düşmesini değil; bir şehrin hesap sormasını gerektiriyor.
Sayın Arslan, bu koltuğun kalıcı olmadığını siz de biliyorsunuz. Ama şehir kalıcıdır. Hafıza kalıcıdır.
Kırıkkale, “o dönemde bir fırsat vardı ve tepeden seyredildi” cümlesini tarihe yazmak istemiyor.
Bu cümleyi yazmamak hâlâ sizin elinizde.
Ama bu pencere sonsuza kadar açık kalmaz.
Ragıp Cihat Mencet yazdı…
