Kırıkkale’de Ocak ayında şehitlerimiz Erdal Karagöz (16 Ocak), Uğur Şahin (16 Ocak) ve Ayberk Soyutemiz (18 Ocak) için düzenlenen ölüm yıldönümü anma programlarına katılım sağlanmaması, kamu vicdanını derinden yaraladı.
Kırıkkale Aile ve Sosyal Hizmetler İl Müdürü Çiğdem Açıkyıldız Kazel, söz konusu tarihlerde sağlık raporu gerekçesiyle anma programlarına katılamayacağını bildirirken; yalnızca bir gün sonra, 19 Ocak’ta Sayın Valinin gerçekleştirdiği şehitlik ve şehit aileleri ziyaretinde yer aldı. Bu tablo, ister istemez “rapor sadece bazı programlar için mi geçerliydi?” sorusunu gündeme getirdi.
Kamuoyu şu soruları sormakta son derece haklıdır:
Şehitlerin ölüm yıldönümünde “sağlık” gerekçesiyle bulunamayan bir il müdürü, nasıl oluyor da bir gün sonra resmi programlarda boy gösterebiliyor?
Şehit anmaları mı daha az önemlidir, yoksa görünür programlar mı daha önceliklidir?
Ortaya çıkan tablo, şehitler arasında ayrım yapıldığı algısını güçlendirmekte; bu algı, devlet ciddiyetiyle ve şehitlere duyulan vefa anlayışıyla bağdaşmamaktadır.
Aynı şekilde, Şehit ve Gazi Hizmetleri Şube Müdürü Anıl Keleş’in de bazı şehitlerimizin anma programlarında yer almazken, Sayın Valinin ziyaretlerine katılması, eleştirilerin dozunu artırmıştır. Şehit ve gazi hizmetlerinden sorumlu bir yöneticinin, şehitlerin anma günlerinde ortada olmaması, kamuoyunda ciddi bir rahatsızlık yaratmıştır.
Sorular nettir ve cevapsızdır:
Eğer iki gün içinde hastalık geçtiyse, neden 10 günlük rapor alındı?
Eğer hastalık geçmediyse, neden resmi programlara katılarak başkalarının sağlığı riske atıldı?
Rapor süresince neden sonraki günlerde mesaiye devam edilmedi?
Bu sorular kişisel değil, kamusal sorulardır. Çünkü şehitler, herhangi bir protokol başlığı değil; bu milletin en kutsal emanetidir.
Şehit aileleri ve Kırıkkale halkı, yapılan ziyaretlerin “görev icabı fotoğraf verme” faaliyetine dönüşmesini değil; samimi, eşit, tutarlı ve vicdanlı bir duruşu görmek istemektedir. Aksi her tablo, “şehit ziyaretleri reklam için mi yapılıyor?” sorusunu kaçınılmaz hale getirmektedir.
Şehitler arasında takvimle, programla, görünürlükle ayrım yapılmaz.
Ya hepsi için oradasınızdır, ya da kamuoyuna açık ve ikna edici bir açıklama yapmak zorundasınızdır.
Kırıkkale kamuoyu, bu çelişkili tabloya ilişkin net, gecikmeden ve açık bir açıklama beklemektedir. Sessizlik, bu soruları ortadan kaldırmamakta; aksine büyütmektedir.
Şehitler üzerinden oluşan bu rahatsızlık, görmezden gelinemez.
Çünkü bu topraklarda şehitlerin hatırası, hiçbir makamın konfor alanından daha değersiz değildir.
