Gelişen teknoloji, dev binalar ve hayatın bitmek bilmeyen telaşı… Modern dünya bize pek çok kolaylık sunarken, geçmişin en sıcak güven bağını; yani “komşuluğu” sessizce elimizden mi alıyor? Bugün pencereden baktığımızda karşı binaları görüyoruz ama içindeki insanları ne kadar tanıyoruz?
Eskiler çok iyi hatırlar; komşuluk sadece yan dairede ya da karşı evde oturan birileri demek değildi. Komşu; evde tuz bitince kapısı çalınan, pişirilen çorbanın kokusu gitti diye bir kasesi seve seve ikram edilen, anahtar unutulduğunda çocukların güvenle emanet edildiği “ikinci aileydi.” “Komşu komşunun külüne muhtaçtır” sözü, sadece ekonomik bir yardımlaşmayı değil; bir arada yaşamanın, acıyı ve tatlıyı paylaşmanın en samimi formülüydü.
Kapısı Kilitlenmeyen Günlerden, Birbirini Tanımayan Katlara
Bugün ise durum biraz farklı. Yüksek katlı binalarda, modern sitelerde yaşıyoruz. Aynı asansörü paylaşıyor, aynı otoparkı kullanıyoruz ama yan dairemizde kimin oturduğunu, ne işle uğraştığını, bir derdi olup olmadığını çoğunlukla bilmiyoruz. Sabahları aceleyle verilen yarım bir “Günaydın”, artık komşuluk ilişkilerinin zirve noktası haline geldi.
Kapıların ardına çekildiğimiz, dünyayı telefon ekranlarından izlediğimiz bu çağda; aslında en büyük eksikliğini hissettiğimiz şey yine o eski, samimi insan sıcaklığı.
Küçük Bir Adım, Büyük Bir Tebessüm
Peki, o özlediğimiz eski günleri geri getirmek gerçekten imkansız mı? Elbette hayır. Değişimi başlatmak ve insanların gününü güzelleştirmek aslında sandığımızdan çok daha kolay. Hayatın hızını biraz yavaşlatıp şu küçük adımlarla başlayabiliriz:
-
Asansörde karşılaştığımız komşumuza sadece selam vermekle kalmayıp, samimi bir “Nasılsınız?” sorusunu yöneltmek.
-
Evde pişen güzel bir kekten veya kurabiyeden bir tabak da yan komşuya uzatabilmek.
-
Apartman koridorunda karşılaştığımız bir yaşlının poşetlerini taşımaya yardım etmek.
-
İyilik ve samimiyet bulaşıcıdır. Bir fincan kahvenin kırk yıl hatırının olduğu o güzel günleri tamamen kaybetmek bizim elimizde değil. Bugün yan dairenizin kapısını çalmak veya koridorda içten bir gülümseme sunmak, belki de o eski mahalle sıcaklığının ilk kıvılcımı olacaktır.
